آقاشیخ محمدعلی عالمی(شیخ الرئیس)

 

حجت الاسلام آقاشیخ محمدعلی عالمی(شیخ الرئیس)

در روز دوشنبه برابر با نیمه شعبان سال ١٢٨٩قمری  مترادف با سال ۱۲۵۵ شمسی در قریه حجاجی که در آن زمان از قراء پرجمعیت و آباد دامغان با باغ های وسیع پسته و اراضی صیفی کاری شده بود، متولد شد. تحصیلات ابتدایی را نزد مرحوم پدرش، شیخ علی اصغر در مکتب خانه فرا گرفت و در ادامه به فراگیری قرآن و عم جزء و نصاب الصبیان پرداخت. در طول دوران تحصیلات ابتدایی، از آنجا که صدای بسیار خوب و رسایی داشتند، در مجالس روضه خوانی و حسینیه ها به نوحه خوانی و مداحی می پرداختند. بعد از فراگیری مقدمات و آشنایی با دروس حوزوی، برای ادامه تحصیل به شهر دامغان مهاجرت و در محضر درس مرحوم حضرت آیت الله حاج شیخ ابوالقاسم عالمی دامغانی از (مراجع تقلید و مجتهد عالیقدر آنزمان)که دایی ایشان بودند، حاضر و در محضر ایشان به تلمذ پرداخت،

 

 

پس از ملبس شدن به لباس روحانیت و صدور اجازه رفتن به منبر، علاوه بر انجام وعظ و خطابه، به تفسیر قرآن کریم و ذکر روایات و احادیث معتبر از ائمه اطهار (س) و تاریخ بزرگان دین پرداخت، که بسیار مورد استقبال مستمعین قرار می گرفت، سپس با صلاحدید و کسب اجازه از حضرت “آیت الله آقای شیخ ابوالقاسم عالمی” برای ادامه تحصیل و کسب فیض به محضر علما و مدرسین مشهور در دروس فلسفه، خارج فقه و اصول، به حوزه های تهران، مشهد و نجف اشرف نائل و در سن ۳۵یا-۳۴ سالگی نیز به اخذ گواهی اجتهاد و اجازه تصرف در سهم امام نائل شدند.

 

 

 

 

 

در این زمان بسیاری از طلاب در مجالس وعظ و خطابه ایشان حضور یافته و سوالات خود را در پایان منبر از ایشان می پرسیدند، اطلاعات ایشان و اشراف شان به مسایل مختلف و شهرت شان در سطح منطقه، موجب گردید که برخی از علما و مدرسین مرتبط به دربار از ولیعهد ناصرالدین شاه (مظفرالدین شاه) لقب “شیخ الرئیس” را برای ایشان تقاضا کنند که با این درخواست موافقت شده و ایشان به “شیخ الرئیس” ملقب می گردند.

ایشان در شب نیمه شعبان سال ۱۳۴۷ هجری قمری مطابق سال ۱۳۰۷ هجری شمسی در حسینیه حاجی رئیسی دامغان در شرح ولادت و زندگی مبارک حضرت صاحب الزمان (ع) و چگونگی ظهور ایشان خطبه ای ایراد فرمودند.

از آنجا که عوامل رژیم رضاخان با نفوذ کلام روحانیون در میان مردم همواره در صدد بهانه جویی جهت تعرض به این هدایتگران مردم برآمده بودند و به بهانه این که برخی وعاظ، از معلومات کافی برخوردار نیستند و به جای هدایت، مردم را گمراه می کنند، درصدد جلوگیری از وعظ و خطابه افراد غیر وابسته بودند، لذا سخنرانی های ایراد شده از سوی معظم له به مذاق بدخواهان و وابستگان خوش نیامده و با ارائه گزارشات غلط و سوء تفاهماتی که ایجاد نمودند، دستگاه حکومتی رضاخان ایشان را دستگیر و جهت بازپرسی به تهران اعزام نمودند که پس از طی مراحل بازجویی و اثبات بی گناهی، این خادم ائمه اطهار، با احترام تمام و با استقبالی بی نظیر به زادگاه خود دامغان بازگشت. سخنرانی های ایشان اغلب در شهرهای دامغان، سمنان، تهران و همدان مورد استقبال عموم مردم قرار می گرفت.

 

شایان ذکر است هیأت دولت در ۱۹ خرداد ۱۳۱۵ «برای تربیت اکابر و روشن ساختن اذهان عموم و هدایت افکار طبقه جوان و دانش آموزان کشور و آشنا ساختن عامه به اوضاع عصر جدید» ایجاد موسسه ای به نام مؤسسه وعظ و خطابه زیر نظر دانشگاه تهران را به تصویب رساند.
اساسنامه مذکور شامل سه فصل زیر بود:
۱٫ مجالس وعظ و خطابه
۲٫ کنفرانس های عمومی
۳٫ تعلیم تاریخ معاصر.

هرچند روحانیون، وعاظ و اهل منبر از این اقدام رژیم استقبالی نکردند و همچنان به کار خود ادامه می دادند. رژیم رضاخانی به خاطر تحت فشار قرار دادن روحانیون، طی نامه ای از سوی سرپاس مختاری به شهربانی دستور داد جلوی وعاظی که در مؤسسه جهت تحصیل شرکت نکرده اند، گرفته شود. در این نامه آمده است:
“معروض می دارد به کلانتری ها دستور داده شد به وعاظ اهل منبر اخطار نمایند در صورت خودداری از تحصیل در مؤسسه وعظ و خطابه، از پوشیدن لباس روحانیت ممنوع خواهند شد.”
از آنجاکه خطابه های حجت الاسلام محمدعلی عالمی(شیخ الرئیس) مورد توجه جدی عوامل حکومت بوده و مترصد فرصت برای بازداشت و ممنوع المنبر کردن این عالم ربانی بودند، ایشان در سال ۱۳۱۵ مبادرت به شرکت در موسسه وعظ و خطابه ایجاد شده در دانشگاه تهران نموده و نسبت به دریافت مدرک از آن موسسه اقدام نمودند تا بتوانند با طیب خاطر به روشنگری و نیز فعالیت های مذهبی و ارشادی خود مبادرت نمایند.
حجت الاسلام شیخ محمد علی عالمی دامغانی (شیخ الرئیس) دربیست وچهارم شهریور ماه، سال ۱۳۴۰ شمسی دعوت حق را لبیک گفته و با تشیع جنازه مفصلی از سوی مومنین و دوستدارانشان و برطبق وصیتی که به فرزند ارشدشان اقای لطف الله عالمی نموده بودند، در ابن بابویه شهرری به خاک سپرده شد.

این عالم فرزانه در وب سایت راسخون به نقل از کتاب گنجینه دانشمندان (جلد پنجم ) و در بخش مشاهیر اینگونه معرفی شده است :

ملیت : ایرانی – قرن : ۱۴
محمدعلى بن ملا على‏اصغر معروف به شیخ‏الرئیس دامغانى از علماء و وعاظ و گویندگان نامى دامغان و بلکه ایران بوده‏اند تولد ایشان در روز دوشنبه نیمه شعبان ۱۲۸۹ قمرى بوده آقاى شاه‏چراغى در (ارمغان دامغان) گوید. من کراراً منبر ایشان را در دامغان دیده‏ام از وعاظ و خطباء ناطق و نامى بودند در عصر خودش یگانه و بى‏نظیر و بهره کاملى از صوت داشتند نه تنها در دامغان مشهور بودند بلکه اشتهار ایشان در شهرستانهاى دیگر مخصوص استان مازندران و بالاخص در عصر مرحوم برهانى حاج سید حبیب‏اللَّه رستم کلائى و پدرش حاج سید کریم به آن حدود زیاد دعوت مى‏شدند و مردم شهرستان سمنان هم به ایشان علاقه زیادى داشتند. مرحوم شیخ‏الرئیس عالمى باوقار و وزین و مقتدر و بسیار بلند طبع و بى‏اعتنا بودند از معقول هم بى‏بهره نبودند و تدریس ادبیات هم مى‏کردند. در حاشیه جلد یازدهم بحار کیفیت تحصیل و اساتید خود را بیان کرده است. خارج فقه را خدمت حاج آقا سید على ساروى خوانده شرح منظومه حاجى و شوارق و بعضى از کتب منطقیه را خدمت جناب استاد حاج شیخ على نورى تهرانى و آقا شیخ باقر تهرانى و آقا سید على شیرازى تلمذ نموده و شرایع و تفسیر صافى را خدمت آقا شیخ اسماعیل سرخه‏اى سمنانى خوانده است (درباره خویش گفته است).

شیخ‏الرئیس شیخ محمدعلى ولى در شهر خویش بود بمانند بوعلى.           در علم و عقل و نقل بدى خواجه زمان

عرفان او شبیه بشیخ شبسترى          الحق براى وعظ و نصیحت براى خلق کمتر به روزگار نشان داشت منبرى

بیت اول سروده  این عزیز از خاندان عالمی روی سنگ قبر ایشان نقش گردیده است . روحش شاد و یادش گرامی باد .

 

درباره نویسنده

مینو عالمی(فرزند لطف اله، شیخ الرئیس،مرضیه،ملاعباس بزرگ)

1مطلب نوشته است .

کارشناس ارشد در رشته ایرانشناسی

نوشتن دیدگاه

تمام حقوق این سایت برای © 2018 باغ عالمی. محفوظ است.
طراحي شده توسط آلـــفـــا